kop3gjuli21
 
DeZandmerenLogo

Gewauwel aan de waterkant 6 ; Zondagmiddag.

Als op zondag de zon schijnt kan er gebeuren wat er gebeurt, maar dan mag ik ‘s middags altijd met mijn lieftallige echtgenote mee gaan fietsen. Met een fietstas vol koffie, koek en fruit gaan we op pad. Onze kinderen noemen ons steevast een ANWB koppel.

Sinds we de beschikking hebben over E-bikes wordt er meer gefietst en gaat de groei van onze actieradius harder dan de uitbreiding van het heelal. Op een van de afgelopen zondagen zaten wij, eind van de middag, tijdens onze fietspauze, op een bankje te genieten van een welverdiend kopje koffie. Achter ons lag Nederhemert, naast ons de grote molen aldaar en voor ons de rust en stilte van de afgedamde Maas. Hoe sereen kan een zondagmiddag zijn.

Ineens, als uit het niets, stond zij daar, een oudere vrouw, 76 jaar jong, bleek later, gekleed in een zondagse gebloemde rok en een lichtblauwe zomerse blouse. Ze stond wat moeilijk, leunend op een been, de schouders wat afgezakt en haar rug kromde enigszins naar voren. Deze rug had volgens mij al heel veel te torsen gehad. De gouden najaarszon kleurde haar kapsel zilver en creëerde zodoende een gedistingeerde aura rondom haar hoofd.

Toen ik haar een goedemiddag toewenste, keek ze spichtig mijn kant op en met een geforceerde glimlach perste ook zij er een goedemiddag uit.

Nadat onze ogen zich toch enige malen gekruist hadden, probeerde ik nogmaals met alle charme die ik in me heb (oké, is niet zo veel, dat weet ik ook wel, maar toch..) een gesprek aan te knopen. Na wat oppervlakkig gekeuvel, bleek het ijs gebroken en stak zij van wal. Haar man was nog geen jaar geleden, na een zware operatie en een lang schier onmogelijke te dragen ziekbed, overleden. Ze hadden samen 56 jaar lang lief en leed gedeeld en nu probeerde zij zo goed en kwaad als het op haar leeftijd nog mogelijk was om het leven toch nog op de rit te krijgen.

Vervolgens vertelde ze het, intens verdrietige, verhaal van haar zoontje welke was verdronken toen hij goed twee jaar oud was; een stom en onnodig ongeluk. Dit heeft haar hele verdere leven getekend. En nu, dik dertig jaar later, ontsnapte er nog steeds diamanten tranen uit haar doorleefde ogen. Geen gêne, geen hang naar aandacht, maar oprechte emotie.

O ja, er waren ook goede gebeurtenissen in haar leven: twee gezonde dochters en een hele reut kleinkinderen zorgde voor wat kleur op haar oude dag. Er kwamen nog meer verhalen en tenslotte een aantal levenswijsheden welke alleen uit de mond kunnen komen van oudere wijze mensen welke getekend zijn door het leven en die toch steeds weer moed kunnen putten uit dagelijkse gewone dingen.

‘Ik ga op huis aan.’ zei ze ineens. Ze bedankte ons dat ze haar verhaal kwijt kon en ik bedankte haar voor het fijne gesprek en vertrouwen. Terwijl we onze koud geworden koffie in het gras goten, onze fietsen pakten en aanstalten maakt om richting Den Bosch te fietsen, zag ik haar langzaam de dijk afkuieren. Ze keek niet meer om, misschien was het verbeelding of de laag staande zon, maar volgens mij liep ze wat rechter op en oogde haar fragiele schoudertjes wat minder afgezakt.

Behouden vaart,

Hans Beekwilder

Inloggen


Wachtwoord en/of gebruikersnaam vergeten?

Contact gegevens

wsv  De Zandmeren

Zandstraat 15 5331 PG Kerkdriel

 Havenmeester  06 50210098

Voorzitter : Frank Hagemans

Tel 06-54272534

voorzitter@wsvdezandmeren.nl

Secretaris : Mark Busman

Tel 06 22208114

secretaris@wsvdezandmeren.nl

Jachthaven

waterkrt

Route over de weg

Volg de borden :

De Zandmeren

Bezoekers Parkeren

op het grote parkeerterrein

aan de Zandstraat.

Leden Parkeren.

Op ons afgesloten

parkeerterrein.