winterkop2
 
DeZandmerenLogo

Een ongelooflijke reis.

Door : Hans Beekwilder

aanvang

Met al onze VOC ervaring op zak namen mijn vaste zeilvriend Roger en ik het naïeve besluit om in de week van 20 januari jongstleden mijn recent gekochte Leisure 17 SL over te varen van Breukelen naar Kerkdriel. Wat een ontspannen reis had moeten worden werd een Jules Verne-achtig avontuur wat zijn weerga niet kende.

De concretisering van dit, op maandag genomen, plan kreeg op woensdag zijn gestalte. Achteraf moesten wij concluderen dat voor zo' n oversteek onze voorbereiding natuurlijk veel te summier was. Een kleine kanttekening hierbij was het gegeven dat ik totaal geen, en Roger weinig ervaring hadden met het varen op de grote rivieren. Het weer leek redelijk, slaapzakken alsmede eten en drinken waren snel bijeen gepakt. De op marktplaats gekochte 2-tact Mariner 4PK buitenboordmotor zouden we onderweg nog even in Benschop ophalen, dit lag toch op de route.

plassenIn de haven van Breukelen werd de mast snel en vakkundig gestreken, de motor er aangehangen en we konden het ruime sop kiezen. De eerste serieuze stagnatie diende zich aan, de motor deed het niet, oke hij had lang stil gestaan dus dat kan. Na diverse pogingen, de eerste zweetdruppels waren een feit, kwam daar dan toch het bekende 2-tact gepruttel. Nu dan echt op pad. Na een idyllisch half uurtje over de Loosdrechtse plassen viel de motor uit, enige krachttermen doorbraken de serene winterstilte. Na talloze vruchteloze pogingen toch maar de bougie eruit, droog branden, monteren en jawel lopen als een trein. Hierdoor ontstond helaas wel de eerste vertrouwensbreuk met onze motor.

We koerste nu over de Weerssloot richting het handbediende sluisje, de sluistoegangspoort tot de vecht. De doorvaarhoogte alsmede de diepte baarde ons toch kopzorgen, het zou maar net passen. De sluis had een dermate karige handleiding dat we twee uur nodig hadden om te schutten. Toen als beloning, de ongekende schoonheid van de Vecht welke zich aan ons openbaarde met al haar pracht en praal die zij in zich had, alsof we in de Efteling door de Droomvlucht zweefden.

Nu op volle stoom naar Utrecht, na diverse, soms veel te lage, bruggen bleek ook de sluis aldaar tijdens de wintermaanden alleen op bestelling open te gaan. Geduld is helaas niet onze sterkste kant dus het enige alternatief was omkeren. Volgens onze vaarapp zou er bij Maarsen een kleine sluis zijn naar het Amsterdam-Rijnkanaal.

Toen begon het, na dertig minuten viel de motor weer uit, toen na 20 minuten hierna werden de tussenpozen steeds korter tot hij er totaal de brui aangaf. Onze relatie zou nooit meer hetzelfde worden. Gelukkig konden we in Oud Zuilen aanmeren, we hadden geen back-up plan, dit had Columbus toch ook nooit, goede raad was duur. Na wat koffie en een kruidenbittertje kwam daar dan toch het geniale idee om de motorman te bellen. Diep respect hij was er binnen een uur inclusief een andere motor, een 2-tact Yamaha 5PK, twee keer trekken en lopen. Het vertrouwen in de techniek herstelde zich enigszins. Tijd om onder zeil te gaan, Roger sliep meteen en ik lag de hele nacht te malen. Ik zag alleen maar beren op de weg ( ofwel op het water ), daarbij zwol de wind aan tot ver boven de schaal van Beaufort.

monster-3Mijn vrouw stuurde het opbeurende bericht dat het zou gaan stormen, we konden beter een dag blijven liggen, maar ja dat geduld van ons. De volgende dag toch opgestoomd richting de sluis alwaar wij het Amsterdam-Rijnkanaal zouden opkoersen. Oeps, als ik op maandagochtend met een driewieler de A2 zou opfietsen kon de shock niet intenser zijn. De beroepsvaart openbaarde zich met al haar immense grootsheid die zij in zich had. Gigantische schepen als zeemonster met maar een doel, ons bescheiden bootje met huid en haar verzwelgen en van de aardbodem doen verdwijnen. Het point of no return waren we reeds lang gepasseerd dus, met de reeds gebunkerde brandstof, gingen we er voor.

Onze toch al povere en tanende zelfverzekerdheid werd murw geslagen door golven als tsunamis, onoverkomelijke hoge walkanten en eindeloos imponerende duwbakken. We hadden, tot aan de Waal, zo' n veertig kilometer voor de boeg met als kers op de taart diverse grote sluizen. De motor deed het prima, het vertrouwen in deze reisgezel groeide per kilometer. Maar helaas werd dit weerom geschaad. Bij het uitvaren van de eerste sluis sloeg hij af, de geschiedenis herhaalde zich, na diverse malen het trekkoord tot hogere prestaties te hebben gedwongen rolde ook deze niet meer op, ontspanning ten top. Na het verwijderen van de kap voelde alles veel te heet aan.

monster-1Terwijl wij gepasseerd werden door talloze gigantische oceaanstomers, schoot het trekkoord zonder waarschuwing terug in zijn cocon met een gezicht van, hé ik heb er zin in. Daar we de bougie reeds hadden schoongemaakt was het starten een fluitje van een cent, wij vervolgden onze reis. Dit ongekende en stressveroorzakende ritueel herhaalde zich bij alle daarop volgende sluizen. De Yamaha deed onderweg zijn stinkende best totdat we een sluis uit voeren poef afslaan. Meerpaal grijpen, even vloeken, bougie eruit, schoonmaken, nogmaals en nogmaals dan weer het verlangde plopperdeplop. Het vertrouwen in de motor liep steeds meer deuken op. Uiteindelijk bereikte we toch de waal.

Alle superlatieven ten spijt werd hier wederom ons stressniveau tot extreme hoogte gepusht. We werden overrompeld door een grote hoeveelheid schepen welke werden voortgestuwd door een natuurgeweld wat zijn weerga niet kende. De onderstroom in combinatie met de sterke tegenwind gaf toch een heel nieuwe dimensie aan het begrip, watersport. We maakten ons op voor een waaldertien kilometer lange titanenstrijd, nooit stonden kilometerborden zover uiteen. Uiteindelijk doemde daar in het schemerlicht, als ware het Kaap de goede hoop, de contouren van de Sint Andriessluis op. We roken de Zandmeren al.

Maar ja aangezien een sluis en onze motor al eerder een slecht huwelijk bleek waren er ook nu weer relatieproblemen. Dit maal duurde het zelfs zolang dat we de sluiswachter moesten inlichten. Gelukkig konden we de Yamaha wederom verleiden om ons over dat laatste stukje, reeds donkere geworden Maas, naar de thuishaven te brengen. Zelfs als worden wij honderd jaar, nooit meer zullen wij dat geluk en blijdschap kunnen ervaren welke ons overmande bij het invaren van de Zandmeren.

Op de rede en bij het zien van de havenlichten werd wederom onze blijdschap gesmoord door een oorverdovende en gevreesde stilte, de motor was weer uitgevallen, nu wilde hij het echt niet meer. Met weer een illusie armer bonden we de Leisure vast aan de overhangende bosjes morgen zouden we wel verder zien. In een gefrustreerde daad van wanhoop trok ik nog eenmaal aan het koord…. en met de nodige tegenzin en alle pijn uit zijn jeugd gaf hij nog eenmaal toe. Zijn laatste gepruttel overstemde de stilte en klonk ons, al ware het de vier jaargetijden van Vivaldi, als muziek in de oren..

donkerNog een paar honderd meter, wat kunnen een haven en zijn ligplaats mooi en veilig zijn, en hoe uitgeput een bemanning.

 

Inloggen


Wachtwoord en/of gebruikersnaam vergeten?

Contact gegevens

wsv  De Zandmeren

Zandstraat 15 5331 PG Kerkdriel

 Havenmeester  06 50210098

Voorzitter : Frank Hagemans

Tel 06-54272534

voorzitter@wsvdezandmeren.nl

Secretaris : Mark Busman

Tel 06 22208114

secretaris@wsvdezandmeren.nl

Jachthaven

zandmerenmap 2

Route over de weg

Volg de borden :

De Zandmeren

Bezoekers Parkeren

op het grote parkeerterrein

aan de Zandstraat.

Leden Parkeren.

Op ons afgesloten

parkeerterrein.